BENİMGÖZÜMDEN

UYARI; "UYANDIRIN"

Sat, 13 Sep 2008 10:33:00 +0300

Bindigim her takside, girdigim her dukkanda, manavda, kasapta,
bakkalda, hastanede, kuyrukta vs. rastladigim her insanla konusuyorum.
Bir tek AKP veya Fetos taraftarina rastlamadim. Herkes kufur ediyor
onlara ve tabii bir de Melih'e. Insanlar coktan uyanmis da hala
uyutmaya calisanlar var.

BUGÜNÜN YOĞUN GÜNDEMİNDE ÖNEMİ DAHA DA ARTTI.

Uyandırın

korkmayın heryerde konuşun konuyu siz açın
takside taksiciye konuşun
apartmanda kapıcıya konuşun
sakallı gazete bayinize konuşun
eve gelen gündelikçiye konuşun.

Anlatın eğer Fethullah dindarsa peygamber gibi ise
neden Amerika'da yaşıyor ?
neden Mekke'de Kabe yakınlarında bir malikanede değil de
Amerika'da FBI çiftliğinde.

Söyleyin bu zat değilmiydi 25 yıl o cami senin bu cami
benim salya sümük ağlayarak FAİZ haram diyen ?
sorun kapıcınıza peki BANK ASYA nedir ?

Önce alıştırmanız gerekir.
Görüntüye.
Seslere.
Hareketlere.
Sessizliğe.
Çevrenizde olup bitenlere.

Yavaş alıştırırsınız.
Alışırlar.
Türbana.
Çarşafa, peçeye.
Taşyapı'ya.

Oğulların gemilerinin olmasına.
Çocukların televizyon kurmasına.
Yakınların yolsuzlukları na.
Sevgililere alınan evlere.
Çokeşliliğe.

Erkeklerin, kadınların ayrı ayrı oturmasına.
Ramazanda öğle yemeği verilmemesine.
Beyaz takkeyle gezenlere.

Hem de öyle alışırsınız ki size çok doğal gelmeye
başlar.
Bizde böyle deyip geçmeye başlarsınız.
'Galiba demokrasi bu da biz mi anlamıyoruz?' diye
kuşkulanırsınız.
Sonra da uyuşursunuz.
Yavaş yavaş uyuşursunuz.
İçinizden bile.. ( devamı )

GÜNAYDIN!

Tue, 12 Feb 2008 09:38:00 +0200

Bekir COŞKUN

bcoskun@hurriyet.com.tr

Jeton düştü...

FARKINDA mısınız; kimileri yeni uyandılar.

Jeton düştü.

Türkiye’yi tepeden tırnağa sarıp sarmalayan dincilerin gerçek yüzünü şimdi gördüler.

Tayyip Erdoğan’ın hiç de değişmediğini, AKP’nin laikliği silip süpürmekte olduğunu, Abdullah Gül’ün aslında bizim cumhurbaşkanımız olmadığını...

AB’den giderek uzaklaşıldığını...

Anadolu’nun Arabistan’a döndüğünü...

Geri vitesle ileri gidilemeyeceğini ve bu güzel ülkeye yazık olduğunu yeni gördüler.

Tam altı yıl sonra.

*

Altı yıldır...

Altı yıldır AKP’nin eteğine yapışmak için yarıştılar.

Başbakan’ın uçağıdır, Cumhurbaşkanı’nın sofrasıdır, iktidarın kucağıdır, yer kapmak için koştular.

Methiyeler yazıldı köşelerde.

Manşetlerde gerçeklerin üzerini örtüp, aslı olmayan umutlar dağıttılar insanlara.

Televizyonlarda yayın yönetmenleri olsun, program yapanlar olsun, çıkıp konuşanlar olsun, yağcılığın en utanç verici örneklerini sundular.

*

Ya bizler?

Bizleri görünce yüzlerini çevirdiler, sözlerimiz-yazılarımız ka.. ( devamı )

UYANIN!

Sun, 10 Feb 2008 10:45:00 +0200
ŞEHİTLER

Şehitler, Kuvayi Milliye şehitleri,
mezardan çıkmanın vaktidir!
Şehitler, Kuvayi Milliye şehitleri,

Sakarya'da, İnönü’nde, Afyon’dakiler
Dumlupınar’dakiler de elbet
ve de Aydın’da, Antep’te vurulup düşenler,

siz toprak altında ulu köklerimizsiniz
yatarsınız al kanlar içinde.
Şehitler, Kuvayi Milliye şehitleri,
siz toprak altında derin uykudayken
düşmanı çağırdılar,

satıldık, uyanın!
Biz toprak üstünde derin uykulardayız,
kalkıp uyandırın bizi!

uyandırın bizi!
Şehitler, Kuvayi Milliye şehitleri,
mezardan çıkmanın vaktidir!

Nazım Hikmet 1959.. ( devamı )

MARTI

Sat, 09 Feb 2008 15:37:00 +0200

MARTI
Havalar soğuk,sıcak bir köşede oturma şansınız varsa,yapacak başka bir şey bulamadıysanız,son günlerde biraz da içiniz sıkıldıysa benim gibi,belki kütüphanenizde var olan,ama uzun zamandır okumadığınız bir kitap varsa o ada "MARTI" ysa,tam zamanıdır derim,okumanın.
Ola ki evinizde yoktur,o zaman hiç üşenmeyin,uzun zamandır takmak isteyip de,arabayla gidip geliyorum sıcak olur diye takmadığınız güzel berenizi takın başınıza,kaşkolünüzü de sarın boynunuza,çıkın sokağa.En yakındaki kitapçı demiyorum,çıkınca göreceksiniz,biraz uzaktaki kitapçıya da gidebilirsiniz zevkle.
Kendinize bir iyilik yapın bu gün,"MARTI" yı alın,dönüşte bir de simit alın,ben en kolay ve basit olanı söylüyorum,yiyecek konusunu abartabilirsiniz de,ama ne olur bir de çiçek alın kendinize,öyle "sevgililer günü gelse de sevdiceğim bana bir demet çiçek alsa" diye beklemeyin,bu gün de siz sizin sevgilisi olun ve ödüllendirin kendinizi,nergisin tam mevsimi,ya da küçük bir saksı çiçeği de olabilir.
Dönüşte,kaşkolünüzün püsküllerini savura savura,gülümseyerek,sekerek döneceksiniz evinize.Ben falcı falan değilim ama böyle olacaığını deneyimlerimden biliyorum.
Eve döner dönmez kendinize sıcak bir içecek,güzel bir müzik hazırlayıp,evinizin en sevdiğiniz köşesine kurulup Martı'yı okumaya başlayınca,simit yemeye bile vakit bulamayacaksınız emim olun.
MARTI,benim "silah zoruyla okutulması gereken kitaplar" listemin ilk beşinde yer alır.Benim şiddet ve silah içeren tek düşüncem de budur zaten.
Yok yok,.. ( devamı )

KÖRLEŞ-ME!

Thu, 07 Feb 2008 09:40:00 +0200

KÖRLEŞ-ME!
"KÖRLEŞME" dedikleri bu omalı!
Yavaş,yavaş farketmeden,para için,makam için,şan şöhret için,kısacası kısa vadeli ucuz getiriler için milli değerlerden,manevi değerlerden ödün vermek...
Binlerce şehit,binlerce gazinin kanlarıyla sulanarak,laik çağdaş,aydınlık bir düzen kurulmuş,kurulabilmiş,siz bu aydınlıktan istifade edip okumuş oralara gelmişsiniz.
Atatürk bu düzenin kurulmasında öncülük etmiş,ömrünü vermiş.
Şimdi siz kalkın,siyasi iktidar hırsıyla,bazıları da geleceğe dönük iktidar hesaplarıyla bu aydınlığın üstüne bir kara çarşafla örtmeye çalışın.
Üstelik bunu yaparken,bundan en fazla zarar görecek olan kadınları bu işe alet edin!
Üstelik bu işi yaparken,büyük Atatürk'ün,büyük vatansever şair Nazım Hikmet'in sözlerini,mısralarını kullanın!
Nasıl bu kadar "kör" olabildi bu kadınlar?
Onları bu kadar kör eden nedir?
Yıllardır vermekte oldukları "iktidar" mücadelesi mi?
Bindikleri dalı kesmeleri bu yüzden mi?
Çocuklarının geleceğini düşünmemeleri bu hırs yüzünden mi?
Bilemem,değer mi tüm bunlara?
Onu da bilemem,onlara sormak lazım ve soruyorum.
Ülke,"özelleştirme" adı altında "babalar gibi" satılırken,ülke "arap" zihniyetine bürünürken,sanki hiç bunlara alet olmuyormuş gibi,bir de bu büyük insanların adını vererek,sözlerinden örnekler göstererek karanlık düşüncelerini savunmaya kalkmak "kör" lükten başka nedir?
"Asıl .. ( devamı )

"TÜRBAN","TÜRBAN" DİYENLERE...

Sun, 03 Feb 2008 10:58:00 +0200

Bizlerde üniversitelerde okuduk,bizler de inançlıydık,ama başımıza türban takıp da okula gitmek hiç aklımıza gelmedi,düşünmedik bile,düşünemezdik de...
Bizler,sade,dinini,dini vecibelerini,içinde ve evinde yaşayan,yerine getiren insanlardık,bu kutsal inancımızı sokağa,okula dökmeye gerek duymadık.
Bzim gözümüzde din o kadar yüksek bir yerdeydi ki,hala da öyledir,ne siyaset için ne de kavga için ortalığa düşürmedik.
Bizler,çağdaşlaşma sürecinde,bilinçli,aydın gençler olarak,bilgilerimizi arttırmak,kendimizi geliştirmek,kişilik sahibi olabilmek için mücadele ettik.
Kıt olanaklarla dahi olsa,hiç ödün vermeden,kimsenin oyuncağı,kuklası,siyasi gereci olmadan okuduk.

Çalıştık,kendimize ait fikirlerimiz oluştu,mümkün olduğu kadar "sapla samanı" ayırt etmeyi öğrendik.Çünkü cumhuriyet bizden "FİKRİ HÜR,VİCDANI HÜR" insanlar istiyordu!
Bizim bu CUMHURİYET'E VE CUMHURİYETİ KANLARIYLA,CANLARIYLA KURUP EMANET EDENLERE VİCDAN BORCUMUZ VARDI!
Şimdi birileri kalkmış,bu düzeni bozmaya,yıkmaya çalışıyor.Neleri kaybedeceklerini hiç düşünemeyen,beyinleri uyuşturulmuş zavallı bazı kadınlarımız,kızlarımız da bu zihniyete onay veriyor.
Kendilerini düşünmüyor olabilirler,ama çocuklarını da mı düşünmüyorlar?
Pırıl pırıl çağdaş,aydınlık bir ülkede yaşamak varken,cübbeli,sarıklı,çarşaflı,geri kalmış bir ülkede mi yaşatmak istiyorlar çocuklarını?
Uzay çağında bu oalacak şey mi?
Evrenin yasasına aykırı işlerle uğraşmayıp,ülkelerini ve evereni geriye değil,hep ileriye taşımak gerektiğini düşünemeyecek kadar beyinleri uyuşturuldu mu bu insanların?
Haydi tepedekiler bunu iktidar hırsıyla yapıyor,ya "AYDIN" geçinenlere,bu işi "DEMOKRATİK HAK" olarak görenler ne demeli?
Dün sayın HASAN PULUR çok güzel yazmıştı;

GÜNCEL VE ÖNEMLİ BİR YAZI

Thu, 31 Jan 2008 10:23:00 +0200

Hasan PULUR Olaylar ve insanlar
Kibrit çöpleri tek tek kırılır

BU iş daha çok uzar gider, eski kadınların dediği gibi, bu pilav daha çokkkkk su kaldırır.
Hangi iş?
Şimdi başörtüsü demeye kalktılar ama, türban...
Zaten hep ağız değiştiriyorlar, önce ''takiyye'' yapıp inanç diyorlardı, ''Siyasi İslamın simgesi!'' diye diretilince Başbakan ''Yeter be!'' dercesine, kendisine yakışan bir üslupla ''Velev ki siyasi simge olsun, ne çıkar!'' deyip kestirip attı.
* * *
ÖNCE bir nezaketsizlik, insanı ürperten bir anlatım...
''Çene altından bağlanmalı!''
İçinizde Türkçe bilen yok mu? ''Başörtüsünü çene altından bağlamak'' size başka bir deyimi hatırlatmadı mı? Çene hangi durumda bağlanır? Hiç düşünmediniz mi?
Hem nasıl bağlanacak, bu tarifle olur mu? Çizmek lazım. Kim çizecek? Bir kere yazdık ama dikkatinizi çekmemiş olabilir, ''muhafazakâr eşcinsel'' Cemil İpekçi, bu işlerin ustası değil mi? Anlatırsınız ona, âlâsını çizer, yakışır da...
Buna rağmen yine anlatamazsanız, Hülya Avşar'ın oynadığı, Sinan Çetin'in çekeceği bir film bayağı irşat edici olur...
* * *
HEPSİ akıllı, onlardan başka herkes aptal!
Başörtüsü yasağı üniversitelerde kaldırılıyormuş...
Allah'ınızı severseniz, siz buna inanıyor musunuz?
Kız hukuk fakültesini bitirmiş, hâkim veya savcı olacak, başını açıp öyle mi makama kurulacak?
Yapmayın, etmeyin, kimi kandırıyorsunuz?
Hâkim, doktor, hemşire, maliyeci, kaymakam, hariciyeci bunlar üniversitede başörtülü okuyacaklar, sonra işbaşı yapınca başlarını açacaklar!!!!
Olur, olur, adama ''Cambaza bak cambaza!'' derler.
Üniversitede serbest de lise son sınıfta niye yasak? İnin aşağı ilkokula kadar.
Konya Milletvekili Hüsnü Tuna doğruyu söyledi, diye aba altından.. ( devamı )

SORUMLU OLMAK!

Thu, 24 Jan 2008 09:12:00 +0200

Sorumlu Olmak

Demokratik toplumlarda bir kişiye yapılan haksızlık bütün topluma karşı yapılmış sayılır. Bu bilinç yerleşmedikçe haksızlıkların adaletsizliklerin önüne geçmeye olanak bulunamaz.

- Bana dokunmayan yılan bin yaşasın.. felsefesi toplumun bütün bireylerini sarar ve bir çok insan:

- Adam sen de.. bencilliği ve bireyciliğiyle yetişir. Herkes kendi küçük dünyasının kabuklarında, sessiz sedasız yaşamayı hüner sayar.

- Sen mi kurtaracaksın?.. gibi sorularla kavgadan gürültüden uzak tutulmak, günlük yaşamın mutluluk zırhlarıyla sarılıp sarmalanmak hiçbir yasanın suç saymadığı ve birçok insanın da küçük görmediği bir yaşam biçimi olarak belirir.

- Beni düşünmüyorsan çocuklarını da mı düşünmüyorsun? gibi duygusal tepkilerin gözdağlarıyla sıkıştırılmış sorumluluk duygularının sınırladığı insanlar, yaşamlarında bir başka mutsuzluğun gölgeleri ile boğuşup dururlar öylece.

Düşündüklerini bir kez bile yüksek sesle söyleyememiş, öfkesini karşısındakinin yüzüne bir kez bile söylememiş, öfkesini karşısındakinin yüzüne bir kez bile haykırmamış bir insanın bilinç ve duygu dünyasında doğan girdaplar belki de sabah akşam boğmuştur bu kişiliğini.

Kendi kişiliğinin katili olmak da güç iştir basbayağı.

Susmak.. susmak, hep susmak. Konuşmamak, konuşmamak. Üstlenilen görev budur bütün yaşam boyunca. İnsanları saran küçük çemberler büyüye büyüye demokrasinin boynuna bir halka gibi geçer. Suskunluk kural, konuşmak ve eleştirmek de kural dışı olur bir süre sonra.

Bir kişiy.. ( devamı )

HAYIR,İHANET ETMİYORUM!

Wed, 23 Jan 2008 09:48:00 +0200

HAYIR, İHANET ETMİYORUM!
Dikkat ettim de son zamanlarda hep "eskiye özlem" yazıları yazmışım.İçinde bulunduğum zamanla bir sorunum var gibi.Yok,değil aslında,teknolojiyi ve getirdiği yenilikleri seviyorum.
Örneğin,bilgisayar ve internet!
Beni ömrümün hiç bir döneminde olmadığı kadar,oyalıyor,eğlendiriyorlar.Bu belki de "züğürt tesellisi".Ama mecburiyetten ötürü ailemden uzaksam,mecburiyetten ötürü çocuklarım gitmişse...ne yapabilirdim, Oturup ağlayacağıma,ben de kendimi "sanal alemin" kollarına attım.
Aradığım hemen herşeyi bulabiliyorum,hem de evimde otururken!
Dost bile buldum,dost!
Hem de gerçek yaşamda bulamadığım dostlar,onlar da gerçek oldu.Gittim,gördüm, tanıştım,sohbet ettik,gezdik,birlikte yemek yedik.
Neler öğrendim,öğreniyorum bilgisayar sayesinde,ne kadar eğleniyorum en sevdiğim oyunum Scrabble'i istediğim anda,istediğim kadar oynayabiliyorum,ve başka oyunlarım da var oynayabileceğim.
Resimler,filmler,şiirler,öyküler,bilgi yarışmaları...ve daha neler neler...hepsi bana bir tuş uzaklığında.
Elektrik olmayan,sobayla ısındığımız,tuvaleti bahçede olan,geceleri tuvalete gitmenin kabus olduğu günlerden,kaloriferli,günümüzün her türlü olanağından yararlandığım bir evde oturuyorum.Ulaşım deseniz,herşey emrimize amade.
Evet, eski günler güzeldi,o zamana göre içinde bulunduğumuz koşulların yetersiz olmadığını bilmeden yaşadık,mutluyduk.Çünkü daha iyisini bilmiyorduk,görmemiştik.Muzun tadını bilmeyen,onun için onu istemeyen çocuklar gibiydik.
Ama şimdi "eski günlere dönelim mi?" sorusuna yanıtım "hayır" olurdu.Ben bu günleri seviyorum,mutluyum,gelecekten umutluyum.
Bu günlerin de kendine has zevkleri,olanakları,keyifleri,tadı tuzu var.Yiyecekler çeşitli,evde yapmak zorunda da değiliz üstelik,herşeyi ustasından yeme şansımız var.
Beğendiğimiz giysiyi alıp giyme şansımız var,artık örtünmek ya da üşümemek için giyinmiyoruz.
Çağımızın ge.. ( devamı )

GEÇMİŞ "YENİ YIL" LARDA...

Fri, 04 Jan 2008 13:09:00 +0200

EKİDENDİ,YENİ YILDA ANNEM
Son zamanlarda bazı insanlanlar "hristiyan adeti" diye yeni yılı kutlamaz oldular.Eskiden,ben küçük bir kız çocuğu iken,küçücük köyümüzde,
annem ve arkadaşlarının japone kollu basmalar giyip,sadece ama sadece yaşlı teyzelerin başlarını tülbentle bağladığı zamanlarda,yeni yıl kutlamaları yapılırdı.
Hemen herkes durumuna göre bir hazırlık yapardı yılbaşı için.Buğday,susam,nohut,mısır,melengiç kavrulur eğlencelik kavurga yapılır,tavuk pişirilir,pilav çorba ya da "arabaşı" çorbası yapılırdı.Üstüne de yine ved yapılan tatlı bir şeyler mutlaka bulunurdu.Her kadın becerisine göre,"oklava çekmesi","asıda","un helvası" türünden bir tatlı yapardı.
Tatlı mutlaka yenirdi yeni yılda ağzımız tatlı olsun diye.Tombala yılbaşı gecelerinin vazgeçilmez eğlencesiydi.Radyo parazitli de olsa evleredeki eğlencelere eğlence katardı.
Muzip komşular birbirine şaka yapardı yılbaşı geceleri.Yakın bir erkek akrabamız gece yarısı karısının elbisesini giymiş,başını bağlamış,saat 12 de incellttiği sesiyle kapımızı çalmış; "beni bir dam kovalıyor,imdat kurtarın beni" diye kendini bizim eve atmıştı da gülmekten yerlere yatmıştık onun haline.
Eskidendi,insanlar kaygısızca,hesapsız kitapsız eğlenir,eğlendirirlerdi...
Yeni yılını kutlamak için memleketteki anneciğimi aradım.Annem 80 yaşlarında,çok şükür eli ayağı tutuyor,abdestini alıp oturark da olsa 40 yıldır hiç ara vermeden namazlarını kılabiliyor.Yanında hiç kimsesi yok yanlız yaşıyor,hemen her işini de kendisi yapabiliyor çok şükür.Hacca gidemedi,ama hani "yüzünden nur akıyor" derler ya tm öyledir anneciğim,herkes "hacı teyze" der.
-Ne yaptın, dedim,bir çılgınlık yapmamışsındır umarım yılbaşı gecesinde?
-Yok yapmadım valla,dedi.Ama eğer bunlara çılgınlık dersen yaptım bi şeyler yine de boş durmadım,dedi.
-Ne yaptın,dedim,anlat?
-Güzel bir tavuk pişirdim,çorbasını pilavını da yaptım,yanına da salata y.. ( devamı )

CANDAN AZİZ İKİ VARLIĞIMIZ İÇİN

Thu, 25 Oct 2007 15:50:00 +0300

ANNELERİ DE ALIN ASKERE

Yine şehit oldu 12 can,yine cennete gitti 12 kınalı kuzu,12 fidan,yine yandı 12 ananın yüreği.
Onlar için ne söylenir bilmiyorum,ne rahmete ihtiyaçları var,ne duaya,ne de aflarının dilenmesine.Onlar kendi cennetlerini,kendi mekanlarını kendileri kazandılar,"VATAN" için canlarını hiç sakınmadan,gocunmadan,severek verdiler,şehit oldular.
Davullarla,zurnalarla uğurlandılar askere,damat olacak yaşta.Geride kalan analar ağlayamadı bile,"bize yakışmaz" diye,"asker anası" olmanın gururuyla,onuruyla vakurdular...Gidenlar de ağlayamadı,belki de korkuyla doluydu gencecik yürekleri,ama kimseye belli edemediler,iki damla yaş akıtamadılar gözlerinden; "erkekler,ağlamaz,hele askerler hiç ağlamaz" diye.
Her biri farklı yerlere dağıldılar,kimi tatil beldelerinde tatil yapar gibi rahat yaptı askerliğini,kimi gittiği günden beri kurşun yağmuru altında.Hayat ne zaman adil olmuş ki,askerlikte de olsun?
Ama her Türk genci bilir ki; o"can vatan için fedadır!" onun için şikayet etmeden,itiraz etmeden giderler,vatanın her yerine.
Bu gün tüm Türkiye gibi bizim şehrimiz de yasta!
İki şehidimiz var uğurlanacak,onları uğurlamaya gideceğiz,bir de analarının acısını paylaşmaya."Onlar bizim de yavrumuzdu,bizim de canımızdı,değil mi ki bu vatan için canlarını verdiler" demeye gideceğiz.
Analar...dertli çileli analar,dokuz ay karnında taşıdığı,helal sütüyle baslediği,yemeyip yedirdiği,giymeyip giydirdiği,elinde diken batsa yüreğinin sızladığı,yüzüne bakmaya kıyamadığı yavrusunu genç yaşta toprağa veren analar...aaah analar,ne söylenir size?
Ne söylenebilir?
İşte sözün sustuğu,anlamını yitirdiği yer...
Neyle teselli olursunuz analar,ne teselli eder sizi?
Teslli olur musunuz?
Olmazsınız bilirim,olamazsınız,öyle bir söz icad edilmedi daha!

YAYLA YOLLARINDA,ESKİDENDİ...

Sat, 06 Oct 2007 08:47:00 +0300

SÖZ VERDİĞİM ÜZERE,ESKİDENDİ...
Henüz elektrik yoktu,kimsenin arabası da yoktu.Taş devrinden bahsetmiyorum,1954-1960 arasında doğup büyüdüğüm,kaldığım yerden bahsediyorum,Akdeniz kıyısında bir nahiyeden.Kasabaya gitmek için düzenli dolmuş otobüs seferleri yoktu,yoldan geçen araçları bekler,onlara binerdik.Tabii o zamanlar oto-stop ne demektir onu da bilmezdik.Zamanla biri bir kamyon,biri de bir otobüs aldı da yaylaya,kasabaya gidişlerimiz kolaylaştı.
Yaz gelince, hemen herkes yaylaya giderdi.Zengince olanların küçük de olsa evleri vardı yaylada,ama yoksul olanlar,gittikleri gün kendilerine,taze kesilmiş dallardan bir "talfar" yapmak zorundaydılar.Akşama kadar yaplır biterdi talfar.Kapısına da bir kilim asılınca,olurdu size havadar,yazlık bir ev!
Bir kaç gün önceden başlardı hazırlıklar,gerekli kap kacak,yatak yorgan ve az sayıdaki giysiler büyücek bir kilimin içine koyulur,sıkı sıkı sarılır,iple bağlanır "balya" yapılırdı.
Bir kamyona bir kaç aile sığardı,bizler de balyaların üstüne oturur,tıngır mıngır,şarkılar,türküler söyleyerek yaylamıza giderdik.Ben,Göksu vadisinin, "Çatalcam" ın oralardaki uçurumlu yollardan geçerken korkar,aşağıyı görmemek için başımı anneimin hırkasının altına sokardım.
Yayla gündüz biraz sıcak olsa da,"seyil" kadar nemli olmadığı için çok terlemezdik,ama geceleri yorgansız yatılmazdı serin olurdu.
Sabahları mis gibi kömürde pişen pirzola kokularıyla uyanırdık.Çünkü insanlar yaylaya biraz da beslenip keyif etmek için giderdi.Fırın olmadığı için herkes ekmeğini evde,ocakta yapardı.Sıcak bazlamayla,ya çökelekli sıkma,ya karpuz peynir,ya da pirzola yenirdi.
Akşama doğru,elimizi yüzümüzü,ayaklarımızı yıkadığımız dereye giderdik.Herkes karpuzunun üstüne adını kazırdı,karışmasın diye,dere götürmesin diye taşlarla çevirdiğimiz bölüme koyardık soğuması için.Taşpınar'ın suyu asla buzdolabını aratmazdı, buz gibiydi.Yemekten so.. ( devamı )

ESKİDENDİ,SEVGİ TÜRKÜCÜSÜ

Thu, 04 Oct 2007 13:24:00 +0300

"Mutluluğun ustası" derim anneme hep...80 yaşında ve hala öyle,hala bizleri,çocuklarımızı,onların çocuklarını mutlu etmek için çabalar."Yaşları küçüldükçe çocukları mutlu etmek biraz daha zor oluyor" diyor annem."Benim çocuklarım bir horoz şekerine mutlu olurlardı,şimdiki çocuklara dünyayı verseniz,yine doymuyor,yine gülmüyorlar",diyor.Haklı,yerden göğe kadar.Bu bize kasıtlı olarak "öğretilen" "tüketim" hastalığı en çok çocukları vurdu.O kadar çok şeye sahipler ki,artık küçük şeylerle mutlu olma gibi bir şansları yok!
Büyük,hep daha büyük,daha pahalı,markalı...Bir aletin,bir eşyanın "iş görmesi" önemli değil artık,önemli olan "gösteriş"i,"hava" sı,"para" sı.
Annemler arkadaşlarıyla bir araya geldiklerinde,sanki aralarında gizli bir yarış olurdu; en azla en çoğu kim üretebililir?
Artık kumaşlar,artık yünler,yeniden söküp ters yüz etmeler,bayat ekmekleri değerlendirmeler...Bunlar hep o gizli yarışın konularıydı.İnsanlar bu kadar tüketim çılgını,marka meraklısı değilken,eskidendi...
Annem inanılmaz derecede olumlu enerjiyle yüklü bunu da cömertce etrafına dağıtan bir kadındı.İnsanlar bebeklerini,çocuklarını annemim yanına getirirlerdi sevmesi için.Öyle güzel çocuk severdi ki.Güzel sözcükleri birbiri ardına bir melodiyle sıralar,çocuğu okşar,onunla büyük insan gibi konuşurdu.Çocuk ağlıyorsa,huysuzsa annemin yanında pamuk gibi olurdu,susardı."Ne demişler benim kızıma,çirkin mi demişler,yoook yok,kim söylemiş,bilememiş,benim kızım dünya güzeli olacak,şahlara gelin olacak,halayığı olacak,bir eli yağda,bir eli balda olacak,ağlama güzelim benim,ağlama canım benim..." Bu sözleri annemim ince güzel sesinden dinleyen hiç bir çocuğun ağlaması uzun sürmezdi.
Ondan en çok bizler faydalandık,bize masal gibi,rüya gibi bir çocukluk yaşattı.Sanki sürekli bir oyun oynanıyordu evin içinde,hayalle gerçek arsında gidip geldiğimiz.Sürekli,güzel sözler,öpüşmeler,şarkılar,türküler,güzelli.. ( devamı )

FARKLI RÜYALAR SOKAĞI

Thu, 27 Sep 2007 08:14:00 +0300

"FARKLI RÜYALAR SOKAĞI"

O,rüyaların,hayallerin yazarıdır.Tüm kitaplarını okudum.Bu,onun 28.kitabı.Her kitabını elime aldığımda,acaba beni hangi rüyasının içine sürükleyip götürecek diye heyecanlanırım.
Nazlı Eray'dan bahsediyorum,pek çoğunuzun tahmin ettiği gibi.Türkiye'nin yetiştirdiği,çok değerli bir kaç kadın yazardan biridir Nazlı Eray.
Herşeyin çok gerçek ve çok katı olduğu bir dünyada,onun rüyalarını,hayallerini okumak beni çok rahatlatır.Son kitabının adında da olduğu gibi; "farklı" dünyalara götürüyor sizi.Onu okurken hayalle gerçek arasında gider gelirsiniz,hangisi gerçek,hangisi hayal? İşte ona karar vermek biraz zordur.
"Farklı rüyalar sokağı" da diğer pek çok kitabı gibi,rüya ve hayallerle geçiyor.

Arjantin'in efsanevi ismi Eva Peron var bu kitapta, mumyalanıyor ve 22 yıl boyunca öyle boylu boyunca uzanıyor. 5 kilo ağırlığında kanatları olan bir erkek melek de her gece Evita hakkında bilinmeyen detayları anlatıyor bir kadına.

Çok emek vermiş Nazlı Eray bu kitaba,çok özenli ve dikkatli.Bazı cin okurlar,yazarın açığını yakalamaya,bir tutarsızlığını bulmaya çalışırlar,ben öyle bir okuyucu değilim,kusur bulmak için okumam kitabı,düşüncelere,olaylara kaptırır giderim kendimi.Ama bu kitapta her şey o kadar yerli yerinde,düzenli ve eksiksizdi ki,sanırım bahsettiğim türdeki okuyucular da bir kusur bulamazlar.
Ben .. ( devamı )

KATLEDİLENLERDEN...

Wed, 26 Sep 2007 11:29:00 +0300

DİL BAYRAMI
OSMANLI ÖZENTİLERİ DİLİMİZİ UNUTUYOR,UNUTTURUYORLAR!
Bu gün "DİL BAYRAMI" !
Güzel Türkçemizi yaşatmak için önemli kararların alındığı bir gün.Ne yazık ki,bir yandan yabancı sevdalılarının,her iki laflarının arasına sokuşturmayı "entellik" zannettikler için,bir yandan iş yerlerine yabancı,anlaşılmaz,telaffuz edilemez isimler koymayı "batılılaşmak,avrupalı olmak,globalleşmek" olduğunu düşünenlerin sayesinde dilimiz katlaediliyor.
Son günlerde Osmanlı dönemini sedece böyle "şekilcilik" anlamında yaşatmaya merek salanların,dile de el uzatmış olduklarını görüyoruz.Acayip,anlamını bildiklerini hiç zannetmediğim,arapça,farsça sözcükleri,genizden gelen bir sesl sündüre,sündüre söylemekle "adam" olduklarını,"sanatçı" olduklarını zannedenler var.
Oysa o herşeyi çok önceden gören,Türk milletinin "ATA" sı tüm bunları görerek,bilerek önlemler almıştı.Ama diğer yıkılan kaleler gibi,maalesef,"dil" kalesi de yıkılmaya başlandı,hoyrat,yobaz eller tarafından.
Oysa bir ülkenin bağımsızlığı,onun ""DİL" inden belli olur.
DİL BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN!
Her na kadar unutturulmaya çalışılıyorsa da...
.. ( devamı )

SEZEN AKSU'NUN DEDİĞİ GİBİ...

Mon, 24 Sep 2007 08:32:00 +0300

Önce bacalardan incecik dumanlar çıkmaya başlardı,havada hala güneşin kızıllğı olurdu,yavaş yavaş akşam olurken.Şimdi top sesini bekleme zamanıydı,ya da,küçük caminin,güdük minaresine hocanın çıkıp ezan okumasını bekleme zamanı.
Ben çocukken kışa gelirdi ramazanlar.Annem güneş batmadan sobanın için hazırlardı,gümüş rengi soba boyasıyla boyanmış sobaya önce kalın,sonra ince odunları,en öne de çıra ve kozalakları koyardı.Güneş batınca,hemen tutuştururdu çıraları.Önceden yoğrulup hazırlanmış hamurdan bezeleri yapar,sobanın üstünde bazlamaları yapmaya başlardı.Ben de gaz lambasını yakar,yer sofrasını hazırlamaya başlardım.Önce ve mutlaka çorbamız olurdu ,genellikle annemin yazdan yapmış olduğu tarhana çorbasından yerdik.Sonra da Allah ne verdiyse artık,ama mutlaka sıcak bir yemeğimiz olurdu.Kahvaltı yapmazdık iftarda,kahvaltı en çok sahurda yenirdi.Sahur için ikinci yemeğimiz bulgur pilavı ve hoşaf olurdu,ya da tahinli şekerli katmerle,çay.Kocaman Berec marka pilli radyomuz duvardaki yerinde mutlaka açık olurdu.İftardan önce saz eserleri çalınır,iftar yaklaşınca da "iftar duası" okunurdu "Allah'ım,senin rızan için oruç tuttum,yine senin rızanla orucumu açıyorum..." ,diye başlayan dua.
Top atılır,biz de sıcak bazlama ve bahçemizin zeytiniyle orucumuzu açardık.
Yanaklarımız pembe pembe,içimiz huzur ve inanç dolu,dualarla Allah'a şükrederdik.Mutluluk,belki de farkında olmadığımız,ama içimizi sevinçle dolduran bir duyguydu.
Bir balıkçı kasabasıydı çocukluğumun geçtiği yer.Herkesin küçük evleri,küçük bahçeleri,küçük hayalleri vardı.Kimsenin aşırı bir beklentisi yoktu yaşamdan.Herkes,herşeyi olduğu gibi kabullenir ve şükrederdi.Günler,dingin ama neşeli geçerdi.
Akşam oturmalarına gidilir,sohbetler edilir,geçmiş olaylar,öyküler anlatılırdı.Biz çocuklar biraz aramızda oynar,sonra uyuklamaya başlardık.En zoru,uyuya uyuya eve gitmekti.
Para,zenginlik,bir şeyler alıp.. ( devamı )

NE YAPMALIYIZ,NASIL YAPMALIYIZ,BENCE?

Thu, 20 Sep 2007 09:08:00 +0300

Sevgili dostlar,seçimlerden hiç ummadığım bir sonuç çıkınca,biraz içime kapandım,ülkem adına,çocuklarımın geleceği adına üzüldüm.Gelişmeler,üzüntümün hiç te yersiz olmadığını her gün biraz daha gösteriyor bana.
Bakıyorum da,benim gibi düşünen dostlarıma,üye olduğum gruplardaki tartışmalara,çok güzel konuşup sohbet ediyorlar hala,evet hala!
Olayın,nedenini,niçinini,kimlerin sebep olduğunu vs.vs...
Seçimin galipleri,seçim sonucunu öğrendikleri anda açıklama yaptılar; "bundan sonra rehavete kapılmak yok,daha çok çalışmalıyız!"
Fazla söze gerek var mı?
"Çalışan kazanır" demiş atalarımız.
Biz konuşmaya,tartışmaya,"kimin ağzı daha çok laf ebeliği yapıyor" yarışması gibi çetleşmeye devam mı edelim,yoksa "biz ne yapabiliriz"i mi tartışalım?
İlgilenen dostların yanıtlarını önerilerini bekliyorum,vakit ayırıp yanıtlarsanız sevinirim.Sevgi ve saygılarımla...
.. ( devamı )

SESİNİ KAYBEDEN ÜLKE/ CAN DÜNDAR

Thu, 05 Apr 2007 06:49:00 +0300
Can Dündar Ada
Sesini kaybeden ülke

"Ey Anadolu! Seni çok seven bir evladın geldi geçti bu dünyadan! Haberin oldu mu?" diye soruyor Kemal Yalçın; Enver Karagöz'ün ardından yazdığı yazıda...
Haberiniz oldu mu gerçekten?
Dün Almanya'da toprağa verildi "Enver Hoca"...
Tanır mıydınız?
* * *
Bu köşede bir kez söz etmiştim ondan...
İki yıl önce... 12 Eylül'ü anımsarken...
Artvinliydi. Artvin'de öğretmendi. 68'liydi. TÖB-DER'liydi. Devrimciydi.
Edebiyat sevdalısıydı. Mitinglerde Nâzım'dan şiirler okurdu. Gür sesliydi.
12 Eylül'de eşiyle birlikte gözaltına alınmış, Erzurum'a götürülüp işkenceden geçirilmişti.
Konuşmadı orada...
Arkadaşlarının isimlerini istedikçe işkencecileri, kıstı meydanlarda çınlayan gür sesini...
Sustu.
Ve suskunluğunun bedelini ebediyen suskunluğa mahkûm edilerek ödedi.
Ağır bir işkencenin ardından, baygın halde yatarken dudaklarını araladılar ve mısra mısra gürleyen boğazından aşağı kaynar su döktüler.
"Hadi bir daha oku da görelim, o komünistin şiirlerini" dediler.
Okuyamazdı artık...
Yanmıştı ses telleri...
Sesini yitirmişti.
* * *
Gırtlak kanseri oldu Enver Hoca...
Hapisten çıkınca Almanya'ya iltica etti.
Tedavi oldu, kanseri yendi.
Ancak sesine kavuşamadı bir daha...
Eşinin, çocuklarının, dostlarının desteğiyle yazarak sürdürdü sessiz haykırışını...
Yurt özlemiyle, sürgün yazıları, şiirleri yazdı.
Sonra gün geldi, uzun hukuki mücadelelerin ardından, 18 yıl sonra döndü ülkesine...
2004 yılıydı.
12 Eylül'.. ( devamı )

ARTIK BEN DE YAZACAĞIM,NEDEN Mİ?

Wed, 04 Apr 2007 12:28:00 +0300

“Bir İngiliz gazeteciye sormuşlar;

-93 yaşında,neden hala her sabah ilk iş bilgisayarınızı açıyorsunuz?

O da bir şiirle yanıt vermiş;

“Uyan evlat,

Yolculuk bitince,

Bol zamanın olacak,

"MELAL" DEN ANLAYANLAR İÇİN...

Fri, 23 Mar 2007 10:46:00 +0200

resim:halil cibran

Bu gün bir çok duygusal bir blog okudum...Birden çok yaşlı hissettim kendimi...Ama üzülmedim,hüzünlendim sadece.Halimden memnundum bu hüzünle.Sonra,hangi şairin olduğunu anımsayamadan "melali anlamayan nesle aşina değiliz" mısraı geldi aklıma.Yeni neslin,şu bizim "melal" dediğimiz duyguyu bilmediklerini düşündüm de ondan yaşlandığımı hissettim dedim kendi kendime.Onların duyguları,koşuşturmaları,yaşamdan beklentileri bizlere göre çok farklı.

Bizler duyguya,sevgiye,aşka daha fazla önem verirdik,yaşam standardımızın çok önemi yoktu bizim için.Azla yetinmeyi biliyorduk,sahip olduklarımızla mutlu olmayı da.

Birileri geldi,"vizyon" dedi,"ufuk" dedi,"liberal ekonomi" dedi,"dünyaya açılalım" dedi,"globalleşelim" dedi,”benim memurum işini bilir” dedi...dedi de dedi.Biz de böyle bir "tüketim çılgını",bir "parayatapar",bir "manevi" değerlerini unutmuş toplum olduk çıktık orta yere.