KARINCA ÖYKÜLERİ (5)

Sevgili dostlarım,biraz zorunlu ara verdik ama, "karınca öyküleri" ni bu gün tamamlayacağım.

Karınca öyküleri bitmez,eminim sizlerin de vardır karıncalarla ilgili öyküleriniz.Örneğin,eski bir öğrencim dün bu konuda özelime yazmış iki satır,onu da aktaracağım sizlere.

"tşk ederim canım hocam:) karıncaların dünyasını çok ilginç buluyorum, onlarla haşır neşirliğim taa çocukluğuma  uzanır. ark başlarına oturup, küçük su akıntılarına kapılanları set kurup toplardım..sonra güneşin altında kuru bir taşın üstünde kurumaya bırakıp, yeniden kıpırdanışlarını izlerdim. çocukluğumu hatırladım birden bu öyküyü okuyunca:))"

Bunu ancak benim "melek" yürekli Suna'm yapardı zaten.O çocukken toprağa basmaya korkarmış incinir diye.Siz hesap edin onun yüreğindeki inceliği.Bence o bu dünyalı olamayacak kadar "ince".

5.KARINCA ÖYKÜSÜ

Dedim ya bizim ev karıncalar için "yolgeçen hanı" gibi.Yine sıcak bir yaz günü elimizde gazeteler,kitaplar miskin miskin oturuyorduk çocuklarla.Sıcağın bizim kadar etkileyemediği tek canlılar olan karıncalar (benim gözlemim,çünkü o saatlerde tüm canlılar miskinleşiyor sıcaktan),herzaman olduğu gibi yine faaliyetteydiler.

Tamamen teklifsiz ve pervasız bir şekilde,saygısızca demeyeceğim, çünkü onlara haksızlık etmek istemem,biz yokken buralarda onlar vardı,demek ki en çok onların hakkı böyle gezinmek.Biz de bu yüzden onlara saygı göstermeye çalışıyoruz,girip çıkmalarına göz yumuyoruz.

İk tane iri siyah karınca,aceleyle daldılar içeri,sanki aralarında hararetli hararetli konuşan acele acele bir yerler yetişmeye çalışan iki siyah giysili kadın gibiydiler.

Siyah olmalarından mıdır nedir,sanki pek iyi bir iş için gitmiyor gibiydiler,ya da bana öyle geldi.Telaşla ilerlediler,sonra yavaşlayıp sanki aralarında fısıltıyla konuştular ve duvar dibinden gizlenmeye çalışır gibi yürüdüler.Buzdolabının altına girip kayboldular.

Çok merak ettim,bunların casus gibi ne gizli işleri var ki dedim,kalkıp izlemeye başladım.Onlar görünürde yoktu,ama buzdolabının biraz ilerisinde bir sürü minicik sarı karınca minik bir kıyma parçasını taşımaya çalışıyorlardı.

Bu arada kara ve büyük karıncalar buzdolabını altından başlarını çıkarmış onlar izliyordu.Minikler  çok büyük çaba sarfediyordu o bir parçacık kıymayı taşımak için.

Büyüklerden biri çıktı miniklere doğru temkinli adımlarla yürüdü,onların toplamı ancak büyük kara karınca kadardı,öyle küçüktüler.

Yaklaştığını gören miniklerden biri onu gördü ve hemen ona doğru yürümeye başladı,hızlı hızlı gitti,hiç korkmadan büyük kara karıncanın karnına bir hamle yaptı,ne yaptığını göremedim ama,(keşke zoomlu bir kameram olsaydı o sırada) büyük karınca acıyla kıvranmaya başladı yerde.

Diğer minikler daha büyük bir hızla kıymayı taşımaya çalışıyorlardı.

Öbür büyük kara karınca arkadaşının başına geleni gördü ama,bir deneme de kendisi yapmak istedi herhalde,o da yaklaştı yavaş yavaş,ama biraz korkuyordu bence.

Onun yaklaştığını gören miniklerden biri hemen gruptan ayrıldı geldi,diğer arkadaşı gibi yaklaştı,büyük karıncanın karnına tek hamle yaptı,büyük kara karınca arkadaşı gibi kıvrandı kıvrıldı kaldı...

Sanki belli bir noktalarına girip büyük karıncaları felç ettiler ve öldürdüler.Onların bir savunma yöntemiydi sanırım.

Hamle yapan minik karıncaları tekrar göremedim,sanki onlar  orada kaldı,yani dostları ve gelecekleri  için kendilerini feda ettiler gibi geldi bana."İntihar komandosu" gibi.Belki diğerlerine örnek olmak için,ya da sıraları geldiğinden yaptılar bu fedakarlığı.

Daha sonra diğer mink karıncalar,kıymayı götürdüler,geri geldiler.Kıymadan sonra iki büyük savaş ganimeti kazanmışlardı,iki kocaman kara karınca! Onların cesetlerini de taşıyıp götürdüler yuvalarına...

                                       SON

Neler öğrendim bu gözlemden?

1-Büyükler ve güçlüler her zaman başaracaklar diye bir kural yok.Onların vurulacak zayıf noktaları bulunursa,küçükler büyüklere karşı zafer kazanabilirler.

2-Hepsi çalışıyor ve geleceklerine yatırım yapıyorlar,sanırım yiyeceği de öyle eşit paylaşıyorlardır."Sen çok yedin,ben az yedim " kavgası yok aralarında.Kardeşçe,dostça,eşit paylaşım var aralarında.

3-Herşeyden önemlisi,onurlarına,haklarına,emeklerine sahip çıkıyorlar.Korkak değiller,hiç bir güç onları sindiremedi.Neyse olan gücü,kuvveti hepsini seferber edip haklarını koruyorlar.

4-Bazen toplumun refahı için birileri kendini feda edebilmeli!Bu ille ölmek anlamında olmamalı,yaşayarak,örnek davranışlar sergileyerek,kolay ve güzel görünen şeylerden vazgeçerek de insan kendini feda edebilir.

"Karınca öyküleri" burada sona erdi.Başka bir yazıda görüşmek üzere,sevgiyle,sağlıcakla kalın sevgili dostlarım.

"KARINCA KADAR" olabilirsek ne mutlu bizlere!