KARINCA ÖYKÜLERİ (4)

Sıcak bir yaz günüydü,bahçede meyva yemiştik biraz.Yazın o en güzel meyvası karpuzun çekirdeği ne kadar dikkat etseniz de yere düşer mutlaka,bilirsiniz.Her zaman olduğu gibi bir kaç tane düşmüştü yine.

Bizim çalışkan karıncalar bunu kaçırırı mı?

Çekirdeği ilk gören,karşısından gelene söyledi,söylediği ters istikamete döndü acala acele gitti,o da karşısından gelen,bir arayış içinde olan ekibe durumu bildirdi.Yeteri kadar asker toplanınca,haberleşme işine ara verildi.Sanırım aralarında bir görev bölümü yaptılar.

Başladılar bir karpuz çekirdeğini taşımaya.Eminim diğer çekirdekleri de böyle tek tek gelip götürecekler.Belki de yorulanların yerine yenileri gelecekti.Öyle bir düzen kurmuşlar ki kendilerine,sistem tıkır tıkır işliyor.Herkes rolünü,görevini çok iyi biliyor ve uyguluyordu.

Büyük eziyetlerle epey taşıdılar,yuvaları evin içinde olmalı ki,kapının eşiğine geldiler,amaçları içeri taşımaktı çekirdeği.

Eşik,bizim farketmeden öylece basıp geçtiğimiz 3-4 santim yüksekliğinde bir eşikti.Ama onlar o kadar küçüktü ki,o eşik onlar için dimdik bir dağ yamacı gibiydi.

Neyse asla yılmadılar,aralarına ikiye ayrıldılar,bir kısmı aşağıdan yukarı itiyor,yukardakiler de onu çekmeye çalışıyordu.

Tam da o sırada,evet tam da o sırada sanki birisi üflemiş gibi,bir rüzgar çıkıverdi.Ama nasıl kuvvetli bir rüzgar,ne çekirdek kaldı,ne de karıncalar....Her biri bir yere dağıldılar...

İşte dedim hayat!

Bizler de öyle değil miyiz?

Bir ömür boyu,çalışrız,sabah erkenden kalkar okula işe gideriz,yağmur,soğuk demeden,geceleri uykusuz geçer bazen,günler yorgun...

Niye?

Kendimize,sevdiklerimize güzel bir yaşam sağlamak için.

Ama bir gün böyle bir deli rüzgar eser,bir kasırga çıkar,dağıtır ne varsa kurduğun,yaptığın her şeyi.

"Bunun için miydi,bunca emek,bunca çaba " dersin ama nafile...

Bizler ne yapardık bilemem,kişiye göre değişir,kimisi yıkılır tükenir,bezgin ve yılgın,kaderine küfredip,yaşamı bir "çile doldurma" doldurmak olarak algılamaya va yaşamaya başlar,bazısı da yeniden,kırık dökük aletlerle,kalan son enerjisiyle bir şeyleri yeniden kurmaya başlar,hevesle,coşkuyla,Yaradan'a olan inancını,yaşama sevincini,umudunu yitirmeden.

İşte karıncalar da aynen böyle yaptı,toparlandılar,çekirdeklerini buldular,eşikten aştılar,çekirdeği yuvalarına götürdüler...

BÜYÜK BÜR AZİM VE İNANÇLA...

HELAL OLSUN KARINCALARA VE ONLARI ÖRNEK ALABİLENLERE,YIKILMAYANLARA...

Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazilmistir « Önceki - Sonraki »